Category archives: Actueel

  • Op dinsdag 28 oktober ging de geplande gardiaansvergadering in Meersel-Dreef door onder een lichtjes andere formule. br. Gust zegende het vernieuwde kapucijnenhuis in en dit in aanwezigheid van de gardiaans en nog heel wat andere medebroeders uit onze provinciefraterniteit. Enkele jaren geleden werd dit plan al opgevat door het vorig bestuur; want de jongerenwerking van ‘De Elegast’ had het gebouw verlaten en leegstand voor een francsicaans huis is ‘not done’. Daarom besloten we om het leegstaand gebouw in de mate van het mogelijke te renoveren en hier en daar uit te breiden. De oudere gebouwen zijn daarom niet afgeschreven. Deels blijven ze gebruikt voor woonruimte, maar met deze uitbreiding komt er ruimte om een educatief-memoriale afdeling in onder te brengen. Over onze kapucijnenspiritualiteit valt veel te zeggen en door te geven; door het oudste deel deze educatieve-memoriale functie te geven krijgt deze gedachte veel wind in de zeilen. Het zal wel duidelijk zijn dat Meersel-Dreef voor ons kapucijnen een belangrijke plaats is en dat we daarin gepast willen investeren. De vele bedevaarders en medebroeders gaan er deugd van hebben. De namiddag werd afgesloten door een broederlijke koffietafel.
    br. Kenny

  • In de avondviering van 25 oktober 2014 te Loker, spraken opnieuw 5 jonge mensen hun engagementsbelofte uit geïnspireerd op de regel van de OFS (Orde van de Franciscaanse Seculieren)
    Arne Vroman, Joris Verdonck, Rene Decrock, Jonas Blockx mogen zich vanaf nu een Franciscaans broeder noemen en Sharon Boussery een Franciscaanse zuster. Het thema van de viering was: “ik heb het van die ogen…” en tijdens de viering werd het duidelijk dat het over de ogen van het San Damianokruis ging die Franciscus zo aanspraken dat hij niet anders kon dan zijn leven een wending geven.
    Youfraleden beloven in hun engagementsviering dat ze, door een Franciscaanse levenswijze uit te proberen, de poging doen om oog en oor te hebben en de handen uit de mouwen te steken voor de medemens die hun hulp nodig heeft en hun pad kruist, en ze beloven om opbouwend aanwezig te zijn in onze kerk. Ze beloven van elkaar met regelmaat te ontmoeten en Franciscaanse vorming te ontvangen.
    We deden ons best om vanuit de viering een vuurwerk van vreugde te ontsteken. Buiten een knorpot die het allemaal maar show vond, mochten we bij de mensen een groot meevieren gewaarworden. De betrokkenheid van heel veel jonge en minder jonge mensen op hen die hun engagement uitspraken was heel groot.
    En de vreugde van christelijk gelovig te mogen zijn en dit samen te mogen vieren deed het kerkgebouw bijna uit zijn fundamenten springen.
    Br. Pieter Pecceu, de nationaal minister nam hun engagementsbelofte af en aanvaarde hen in de broederschap. br. Kenny Brack, de nationaal geestelijke assistent van de orde, legde hen de handen op en zalfde hen met het heilig Chrisma opdat ze Gods Geest heel sterk mochten voelen in zichzelf.
    De receptie in Rivo Torto nadien was een dankbare afronding van de mooie avond.

    Pr. Igor De Bliquy wordt Franciscaans priester

    Priester Igor De Bliquy mag voortaan OFS achter zijn naam zetten. Priester Igor is sinds november 2013 pastoor in het West vlaamse Heuvelland-West, een parochiefederatie waarvan iedere handdruk lezer het allang weet…., inderdaad, een parochiefederatie die intenser Franciscaans is dan deze, die is er volgens ons niet binnen onze bisdommen. De Franciscaanse spiritualiteit vormt ontegensprekelijk de onderstroom van veel beslissingen, ideeën, vieringen, vorming, enz…
    In de engagementsviering van Youfra, op 25 oktober ll. sprak Igor zijn geloften uit in de handen van br. Jan De Vleeshouwer ofm-cap. Voordat hij dit deed werd Igor omringt door alle IPT leden, de jongeren van de Heuvellandse en Poperingse jongerenwerking, de Youfraleden van Heuvelland en van Antwerpen; ze legden zegenend hun handen op zijn schouder of zongen “zegen Heer, deze priester voor uw aanschijn”… en maakten daarbij het gekend zegenend en wuivend gebaar, dat uit Brazilië naar Loker overwaaide.
    Voor Igor is deze stap een diepreligieuze stap naar de Franciscaanse familie toe; een familie die hem allang boeit en religieuze voeding geeft.
    Igor werd opgenomen en aanvaard in een personele status van een groeiende priesterfraterniteit en zal vanzelfsprekend verder blijven aansluiten bij het Franciscaans vormingsprogramma dat al loopt in Loker.
    Wij wensen onze broeder Igor veel geluk toe!
    DSC06988

  • Deze avond ROEPINGENWAKE “roeping in veelvoud” in onze kerk. Bedankt aan Rita om het voorgaan in de viering, aan Kamil (het toffe broertje van Patryk) om misdienaar te zijn en Anna om mee muziek te maken en de mensen aan het zingen te krijgen. Laten we bidden dat de boodschap van roeping in veelvoud zich in veelvoud verspreid…

  • Father Alban Maria from Emelgem (Norbert Maertens)

    He was born on 1-1-1937
    He entered the Order on 11-9-1956
    He was ordained a priest on 13-7-1963
    He left Belgium for Lahore on 17-12-1964
    He left Lahore and arrived in Belgium on 24-4-1999

    On arrival in Lahore he stayed in Gulberg to study Punjabi. His first appointment was Adha on 22-4-1965. He was transferred to Jamke Cheema on 27-11-1966 and back to Adha on 1-4-1967.He visited all the villages entrusted to his pastoral care. He built many churches in different villages.

    He returned to Adha after his home leave on 11-9-1969. He built a very large church at Wazirabad. The bishop of Lahore blessed the church on 3-3-1970 in the presence of a large crowd of Catholics. He returned to Adha after his home leave on 28-4-1973 to continue his pastoral duties. He went for the third time on home leave on 30-4-1977. When he returned to Lahore he was transferred Jamke Cheema on 19-9-1977. He built in these years the convent of the Dominican Sisters and a school for girls in Jamke Cheema.

    He went on home leave again in 1985. He was transferred to Karachi on his return to Pakistan to start a friary of the Capuchin Order for the Capuchin students, who were studying in the Major Seminary. He was appointed the first guardian of the Capuchin friary on 13-6-1986 after he had a house near the Major Seminary. He has always been helping the local parish priest in the pastoral work during his stay in Karachi. He regularly visited the Punjabi families nearby.

    He went on sick leave to Belgium on 25-11-1995 and returned to Pakistan on 21-9-1996.

    After his stay in Karachi he has been living for a certain time in St. Francis Friary, Kot Lakhpat, and Lahore. He was later transferred to Adha, and then he left Pakistan for good on 23-4-1999. After his return to Belgium he has been appointed in the friary of Izegem on 20-8-1999. He was appoint-ted as “Rector Ecclesiae” on 20-8-2000. He was appointed as guardian of the friary on 23-4-2003 and is still guardian up till now (March 2011).

    Fr. Alban has always been and still is an example of a Capuchin missionary and is very active in the pastoral work.

  • Beste surfer, op vraag van Antwerps minderbroeder kapucijn Marcin Derdziuk schrijf ik voor u dit artikel. Een terugblik op de fietstocht die hij, zestien jonge mensen en ik in de zomer van 2014 ondernamen. Ik start vertrouwd … bij het begin.

    Het begon voor mij op een chaotische receptie die plaatsvond op een late winteravond in het Atheneum van Antwerpen. Uit het niets reikte broeder Marcin mij plots de hand. Hij sprak mij over het plan waaraan hij meewerkte. Een plan
    om te fietsen van ’t stad naar Assisi en Rome. Het plan bleef voor mij het eerste ogenblik eerlijk gezegd nogal duister, maar de broeder lichtte de plannen toe en zo begon het te kriebelen bij mij.

    Een volgende dag sprak ik de broeder in zijn klooster aan de Ossenmarkt. Daar maakte hij een duidelijke scheiding tussen mijn wildste ideeën en het concrete plan. En zo gebeurde het. Elke volgende dag dat ik naar het klooster ging werd het plan concreter. Ik leerde welke wegen we gingen nemen, wat we op reis bij ons gingen hebben en vooral: met wie ik de tocht gingen maken.

    Omdat mijn tochtgenoten belangrijke makers zijn van mijn reisverhaal, ga ik de terugblik op de eigenlijke reis opdragen aan hen. Ik ga u vertellen waarom ik zo dankbaar ben dat zij mijn tochtgenoten waren. Of ik ga dat toch pogen, want er zijn geen woorden om volledig te vertellen wat ik echt wens te zeggen.

    Allereerst gaven mijn tochtgenoten meer dan het beste van zichzelf. Piotr bijvoorbeeld, hij gidste ons als de beste door ons thuisland, regenachtig Frankrijk, bergachtig Zwitserland en zonnig Italië tot in Vaticaanstad. Adam bracht ons met het busje steeds drinken en versnaperingen. En Dominik … hij zorgde als de beste voor fietsreparaties. Toen mijn ketting brak, het ******* moment van mijn reis, maakte hij meteen de handen vuil om ze snel en goed te maken. Dankzij ieders hulp bereikte onze fietstocht de eindbestemming Rome.

    Het was niet zomaar een fietstocht. Gesterkt met de pelgrimszegen namen we de tijd om te bidden voor onze intenties. Aartsengel Gabriël kwam niet naar beneden om duidelijk antwoord te geven, maar de stevige vragen van onder meer Michael, Oscar en Patrick beschermden ons tegen een inhoudsloze reis. Net als de prachtige
    vieringen. Samen vierden we de eucharistie in de Antwerpse Sint-Franciscuskerk, in mooie abdijkerken, op een campingparking, in parochiezalen, in de frisse Alpenlucht, in Assisi, in de Sint-Pietersbasiliek, … Als je samen op weg bent spreekt het Woord van God levendig. Of de woorden nu in het Frans, Italiaans, Pools of Nederlands uitgesproken werden, ze gaven kracht om samen verder te fietsen naar Rome.

    Dat de vieringen aanspraken kwam zeker ook door de schone muziek en zang van Anna en Koen. Hun muziek en zang brachten leven in kerken, slaapzalen, keukens,… Niet enkel de muziek en de fiets staken grenzen over. Ook mijn beperkte culinaire kennis. Mijn kennismaking met de Italiaanse, Franse en Poolse keuken was zeer geslaagd. Een dankjewel aan onder meer Anna, Bascha, Dorotha, Goscha, Kamila en Marius! Mijn lef stak ook grenzen over. De duik in het ijskoude Italiaans-Zwitserse meer van Grand Saint-Bernard was grensverleggend, maar een foto nemen van David op z’n Davids in het Vaticaans Museum was echt wel grensoverschrijdend gedrag. Het reisverhaal eindigt hier hoewel het nog onaf is. Zo moet ik Paul nog danken voor alles. Voor hem en iedereen ga ik eindigen met één korte zin: dziękuję, bardzo dobry.

    Tom Sips
    Antwerpen, 10 september 2014

Meer materiaal